Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΣ



ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΣ
ΔΥΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ 10ης ΙΟΥΛΙΟΥ 2016
Το έστειλε ο Φράγκος Φραγκούλης

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ: Ένα επικό βίντεο για τους υπερασπιστές της



Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ: Ένα επικό βίντεο για τους υπερασπιστές της
Militaire.gr
    Η ημέρα σήμερα είναι σημαδιακή. Η 29η Μαίου είναι η επέτειος της πτώσης μιας Αυτοκρατορίας. Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαίου 1453,άλλαξε το κόσμο.
    Έλληνες και Τούρκοι θυμούνται αυτή την επέτειο με τελείως διαφορετικά συναισθήματα.Βλέπουν τα γεγονότα από άλλη οπτική γωνία.Η πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είναι “πληγή” για τους Έλληνες και νίκη θριάμβου για τους Τούρκους που δεν εγκαταλείπουν ποτέ τις οθωμανικές τους ρίζες.
    Το βίντεο που θα παρακολουθήσετε είναι επικό! Εστιάζει στις σκληρές μάχες που δόθηκαν έξω,πάνω και μέσα από τα τείχη της Κωνστανστινούπολης.
Η ιστορία
    Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε το αποτέλεσμα της πολιορκίας της βυζαντινής πρωτεύουσας, της οποίας Αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος, από τον οθωμανικό στρατό, με επικεφαλής τον σουλτάνο Μωάμεθ Β’. Η πολιορκία διήρκεσε από τις 6 Απριλίου έως την Τρίτη, 29 Μαΐου 1453 (Ιουλιανό ημερολόγιο). Όταν τελικά η Κωνσταντινούπολη αλώθηκε, η υπερχιλιετής Βυζαντινή Αυτοκρατορία έπαψε να υπάρχει.
    Το Βυζάντιο ήταν ήδη αποδυναμωμένο μετά την Άλωση του 1204 από τους Σταυροφόρους και αργότερα, μετά την επανάκτησή της το 1261, οι πολιτικές και θρησκευτικές έριδες, η αδυναμία βοήθειας από την Δύση, η άσχημη οικονομική κατάσταση και η φυγή ανθρώπινου δυναμικού, οδήγησαν στη σταδιακή εξασθένηση και συρρίκνωση. Επιπρόσθετα, η κατάληψη της Καλλίπολης το 1354 από τους Οθωμανούς, η οποία έφερε ορδές φανατικών μουσουλμάνων πολεμιστών στην Ευρώπη, σταδιακά κύκλωσε εδαφικά το Βυζάντιο, το οποίο έγινε το 1373 φόρου υποτελής στον Οθωμανό σουλτάνο.
    Έτσι, η Άλωση του 1453 ήρθε ως φυσικό επακόλουθο της συνεχής και αδιάκοπης επέκτασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της ευρύτερης περιοχής. Φυσικά, οι μάχες που διεξήχθησαν ήταν σχεδόν όλες υπέρ των καλά οργανωμένων και προετοιμασμένων Τούρκων, κάνοντας αναπόφευκτη την τελική επικράτησή τους στην περιοχή.
Η σταδιακή πολιορκία της Κωνσταντινούπολης
    Τα πρώτα οθωμανικά στρατεύματα κατέφθασαν στην περιοχή στις 2 Απριλίου ενώ μέχρι τις 5 Απριλίου ολόκληρο το στράτευμα των Τούρκων είχε λάβει θέση για την επίθεση στα τείχη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
    Όσον αφορά την διάταξη των αντιπάλων, ο αυτοκράτορας με τα καλύτερα στρατεύματά του ανέλαβε την υπεράσπιση του μεσαίου τμήματος των χερσαίων τειχών (Μεσοτειχίου), που ήταν και τα πιο ευπρόσβλητα, γιατί σ΄ εκείνο το σημείο τα διέσχιζε κάθετα ο χείμαρρος Λύκος. Απέναντί του τάχθηκε ο σουλτάνος με τους γενίτσαρους και άλλες επίλεκτες μονάδες, καθώς και το μεγάλο κανόνι που κατασκεύασε ο Ουρβανός.
    Αριστερά του Αυτοκράτορα, προς την Προποντίδα, ήταν ο Καττενάο με τα γενοβέζικα στρατεύματά του, ο Θεόφιλος Παλαιολόγος, ο οποίος μαζί με μερικούς βυζαντινούς φύλασσε την πύλη των Πηγών, ο Φίλιππος Κονταρίνι που ήταν υπεύθυνος για το τμήμα από την πύλη των Πηγών μέχρι τη Χρυσή πύλη, στην οποία ήταν ο Γενοβέζος Μανουήλ, ενώ λίγο πιο κάτω, δίπλα στα θαλάσσια τείχη, ήταν ο Δημήτριος Καντακουζηνός. Απέναντί τους οι Οθωμανοί παρέταξαν τα μικρασιατικά στρατεύματα υπό τον Ισάκ πασά.
    Δεξιά του αυτοκράτορα, προς τον Κεράτιο Κόλπο, στο τμήμα των τειχών που ονομάζονταν Μυριάνδριον παρατάχθηκε ο Ιουστιννιάνης, ο οποίος λίγο μετά μετακινήθηκε στο σημείο που ήταν ο αυτοκράτορας. Αντικαταστάθηκε από ένα τμήμα υπό τους αδελφούς Μποκκιάρντι. Πιο πάνω, στο παλάτι των Βλαχερνών, εγκαταστάθηκε ο Βενετός βάιλος Μιννότο, ενώ ένας συμπατριώτης του, ο Τεόντορο Καρίστο, στρατοπέδευσε μαζί με τους άντρες του στο τμήμα των τειχών μεταξύ της πύλης Καλιγαρίας και του Θεοδοσιανού τείχους. Ο αρχιεπίσκοπος Λεονάρδος μαζί με τους αδελφούς Λανγκάσκο ήταν πίσω από την τάφρο στο σημείο που κατέληγε στον Κεράτιο. Όλοι αυτοί είχαν να αντιμετωπίσουν τα ευρωπαϊκά στρατεύματα των Οθωμανών, υπό τον Καρατζά πασά.
    Στις 6 Απριλίου κηρύχθηκε επίσημα απο τον Μωάμεθ Β’(ηγέτης των Τούρκων) η έναρξη της πολιορκίας των εδαφών της Κωνσταντινούπολης. Αμέσως ξεκίνησε ο κανονιοβολισμός, με αποτέλεσμα ένα τμήμα των τειχών κοντά στη Χαρίσια πύλη να καταστραφεί, όμως οι υπερασπιστές κατάφεραν να το επισκευάσουν γρήγορα. Ταυτόχρονα οι Οθωμανοί άρχισαν εργασίες για να παραγεμίσουν την τάφρο, ώστε σε περίπτωση ρήγματος των τειχών να μπορούν να επιτεθούν με ευκολία. Επίσης αναλήφθηκαν υπονομευτικές εργασίες εναντίον των τμημάτων των τειχών που το έδαφος ήταν κατάλληλο. Στην θάλασσα τα πλοία έκαναν την πρώτη τους επίθεση, πιθανόν στις 9 Απριλίου, χωρίς επιτυχία, με αποτέλεσμα ο Μπαλτόγλου να περιμένει την άφιξη της μοίρας του Ευξείνου για να σχεδιάσει νέες επιχειρήσεις. Το διάστημα μεταξύ 6 με 11 Απριλίου ο Μωάμεθ πήρε μερικά στρατεύματα και κυρίευσε δύο φρούρια που υπήρχαν έξω από την πόλη, το Θεράπειο και Στουδίου, ενώ την ίδια περίοδο ο Μπαλτόγλου επιτέθηκε και κατέλαβε τα Πριγκιπόνησα.
    Στις 12 κατέφθασε ο τουρκικός στόλος από την Καλλίπολη και αγκυροβόλησε στο Διπλοκιόνιο. Την ίδια μέρα ξεκίνησε ο βομβαρδισμός με τα κανόνια, που συνεχίστηκε αδιάκοπα σε όλο το διάστημα της πολιορκίας. Οι Βυζαντινοί δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα δικά τους κανόνια, που άλλωστε ήταν πολύ κατώτερα από τα τουρκικά, τα οποία είχαν τοποθετήσει πάνω στα τείχη για να βάλλουν εναντίον των πολιορκητών, αλλά γρήγορα διαπίστωσαν ότι κάθε βολή τους προκαλούσε ρωγμές στα ίδια τα τείχη. Ωστόσο η άμυνα τις πρώτες βδομάδες διεξάγονταν με επιτυχία.
    Την νύχτα της 18ης Απριλίου οι Οθωμανοί επιτέθηκαν με αλαλαγμούς και τυμπανοκρουσίες στο Μεσοτείχιο.Μετά από τέσσερις ώρες άκαρπων επιθέσεων οι Οθωμανοί υποχώρησαν έχοντας 200 νεκρούς ενώ οι υπερασπιστές κανέναν. Ακολούθησαν και άλλες άνισες μάχες μεταξύ των αντιπάλων μέχρι την τελική αναμέτρηση.
Η Τελική Επίθεση
    Ο Μωάμεθ Β’ κάλεσε πολεμικό συμβούλιο και κατόπιν έβγαλε λόγο προς τους στρατιώτες του, ζητώντας του θάρρος και σταθερότητα. Τόνισε ότι υπάρχουν τρεις προϋποθέσεις για έναν επιτυχή πόλεμο: η επιθυμία (για τη νίκη), η ντροπή (για την ήττα) και η υπακοή στους ηγέτες. Επίσης δήλωσε με όρκο πως ο ίδιος ήθελε μόνο τα τείχη και τα οικοδομήματα της πόλης και πως αφήνει στο στρατό του όλα τα άλλα. Υπογράμμισε πως υπάρχουν θησαυροί μέσα στα κτήρια και κυρίως στις εκκλησίες και πως θα επωφεληθούν από τον εξανδραποδισμό των κατοίκων, ανάμεσά τους υπήρχαν πολλές νέες γυναίκες. Τέλος διέταξε νηστεία και προσευχή. Η επίθεση ορίστηκε για την νύχτα της 29ης Μαΐου.
    Απο την άλλη, στις 28 Μαΐου συντελέστηκε μεγάλη ακολουθία στην Αγία Σοφία, η τελευταία χριστιανική ακολουθία που πραγματοποιήθηκε στην περίφημη εκκλησία της πόλης, την οποία παρακολούθησε πλήθος αξιωματούχων και πιστών. Ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ σε λόγο προς τον λαό του, όπως τον διασώζει ο Σφραντζής, τον προέτρεψε να αντισταθεί γενναία, λέγοντας ότι οι Τούρκοι «υποστηρίζονται από όπλα, ιππικό, πυροβολικό και την αριθμητική τους υπεροχή, εμείς όμως στηριζόμεθα πρώτα στον Θεό και Σωτήρα μας και κατόπιν στα χέρια μας και στην δύναμή μας που μας έχει χαρίσει ο ίδιος ο Θεός». Ο Κωνσταντίνος ολοκλήρωσε την ομιλία του ως εξής:
    …Γνωρίσατε λοιπόν τούτο: Εάν ειλικρινά υπακούσετε ό,τι σας διέταξα, ελπίζω ότι, με τη βοήθεια του Θεού, θα αποφύγουμε τη δίκαιη τιμωρία Του, που κρέμεται επάνω μας.
    Την Τρίτη το βράδυ, 29 Μαΐου, μεταξύ 01.00 και 02.00, εκδηλώθηκε γενική τουρκική επίθεση. Μόλις δόθηκε το σύνθημα η πόλη υπέστη συνδυασμένη επίθεση από τρεις πλευρές συγχρόνως. Οι Βυζαντινοί κατάφεραν να αποκόψουν τις υπόγειες σήραγγες απ’ όπου οι Τούρκοι προσπάθησαν να περάσουν κάτω από τα τείχη.   Παρόλο που στις επιθέσεις ήταν περισσότεροι αριθμητικά, οι Βυζαντινοί τους απώθησαν αρκετές φορές προκαλώντας τους τρομερές απώλειες. Οι δύο πρώτες επιθέσεις αποκρούστηκαν. Όμως ο Μωάμεθ Β’ οργάνωσε πολύ προσεκτικά την τρίτη και τελευταία επίθεση. Με ιδιαίτερη επιμονή οι Τούρκοι επιτέθηκαν κατά του μέρους των τειχών το οποίο ήταν κοντά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού (Πέμπτον), όπου πολεμούσε και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας. Ένας από τους κύριους υπερασπιστές της πόλης, ο Γενουάτης Ιουστινιάνης, τραυματίστηκε σοβαρά και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον αγώνα. Αυτή η απώλεια υπήρξε ανεπανόρθωτη για τους Βυζαντινούς. Ωστόσο, ακόμα και μετά από αυτή την επιτυχία, οι Οθωμανοί αδυνατούσαν να διεισδύσουν στην Πόλη . Στα τείχη, όμως, δημιουργούνταν συνεχώς ρήγματα και ο Αυτοκράτορας, πολεμώντας ως απλός στρατιώτης, έπεσε στην μάχη. Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες για τον θάνατο του και για τον λόγο αυτό ο θάνατός του έγινε γρήγορα θέμα ενός θρύλου που έχει συσκοτίσει την ιστορική πραγματικότητα. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να σπάσουν τη γραμμή άμυνας των τειχών, παρά μόνο όταν από εσωτερική προδοσία μπήκαν από την Κερκόπορτα και περικύκλωσαν τους αμυνόμενους.
    Απόρροια της Άλωσης ήταν η συνέχιση της εδαφικής προώθησης των Τούρκων. Κατά τα τέλη του 17ου αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία έφτασε στο απόγειό της, απειλώντας την Βιέννη. Πολλές φορές η Άλωση της Κωνσταντινούπολης χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς ως γεγονός που σηματοδοτεί το τέλους του Μεσαίωνα και την έναρξη της Αναγέννησης.
    Πολλοί μάλιστα εξ αυτών συμφωνούν στο ότι η μαζική μετακίνηση πολλών Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη στην Ιταλία λόγω της Άλωσης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του περιεχομένου και της φιλοσοφίας που ακολούθησαν τα πρόσωπα της Αναγέννησης.
    Δείτε το βίντεο που αποτυπώνει τον τρόπο της επίθεσης των Τούρκων.

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

"Για να μην ξεχνάμε!" - 6η Απριλίου 1941



"Για να μην ξεχνάμε!" - 6η Απριλίου 1941
Ντοκιμαντέρ του Κωνσταντίνου Γκουλέκα
"Ξημέρωνε η 6η Απριλίου…
    Πριν 75 χρόνια, η χαραυγή της 6ης Απριλίου 1941 διακόπηκε εκεί επάνω στην Γραμμή Μεταξά, στα Οχυρά… Η φύση σιώπησε μπροστά στους εκκωφαντικούς ήχους των κανονιών κατά μήκος της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου.
    Στο
Ρούπελ, στο Ιστίμπεη, στην Ποποτλίβιτσα, στη Νυμφαία, στον Εχίνο, στο Λίσσε, στο Πυραμιδοειδές, στη Μαλιάγκα η ηρωϊκή Ελλάδα, που πολεμούσε ήδη επί έξι μήνες στα βορειοηπειρωτικά βουνά, ύψωνε στεντόρεια φωνή εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας…
    Μία ημέρα που γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην ένδοξη ιστορία της πατρίδας μας. Η ημέρα που τα παλικάρια μας, με αίμα και θυσία, είπαν το δεύτερο «
ΟΧΙ» στις ορδές του Χίτλερ. Μια ημέρα και μια επέτειος που δυστυχώς κινδυνεύει να τυλιχτεί από την εθνική λησμονιά.
    Τέτοιες ημέρες, σε τέτοιες σημαντικές επετείους, δεν χωρούν πολλά λόγια… Μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ Εκείνους… Ένα ευχαριστώ σε όλους όσοι πολέμησαν και αγωνίστηκαν… Ένα ευχαριστώ για τις θυσίες τους προς την πατρίδα…
    Και ιδίως σε τέτοιες επετείους οφείλουμε να ξυπνούμε τις θύμησες… Να επιμείνουμε και να θυμίζουμε στους παλαιότερους, αλλά και να διδάσκουμε στις επερχόμενες γενιές ότι οι Έλληνες έγραψαν με πολύ αίμα και με πολλές θυσίες όλη την μακραίωνη ιστορία τους.
    Να κρατήσουμε άσβεστη την εθνική μνήμη, να κρατήσουμε αναμμένο το καντήλι που μας συνδέει με το παρελθόν, με όσα συνέβησαν κάποτε σε τούτο εδώ τον τόπο…"
    Σαν σήμερα, το πρωί της 6ης Απριλίου 1941, εκδηλώνεται στα οχυρά της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας η Γερμανική Επίθεση κατά της Ελλάδας. Η ναζιστική Γερμανία επιτίθεται στην Ελλάδα και ακολουθεί η μάχη των Οχυρών του Ρούπελ.
    Με αφορμή την ιστορική αυτή ημέρα ο Κ.Γκιουλέκας θυμάται το ιστορικό ντοκιμαντέρ, παραγωγής 1991, "Η Γερμανική Επιθεση: 50 χρόνια μετά", με συγκλονιστικά ντοκουμέντα, μαρτυρίες και σπάνιο αρχειακό υλικό από τις ημέρες της γερμανικής εισβολής και τις συγκλονιστικές μάχες των Ελλήνων υπερασπιστών των οχυρών της Γραμμής Μεταξά.